MALO IZOŠTRENO

Zločin koji nadahnjuje mlade naraštaje

Svaki mit sanja da postane istorija. Hrvatska država je, ako već mit žudi da postane istorija, poduzela da odmah počne od pisanja istorije o herojskom oslobodilačkom ratu protiv srpskog agresora, a mit će ionako sustići istoriju. Tako je narodu, koji u svojoj istoriji nema „oslobodilačkog“ prolivanja krvi većeg od hrvatsko – slovenačke seljačke bune pod vođstvom Matije Gubeca, dodeljena istorija oslobodilačkog rata protiv srpskog agresora, koja minucioznim trudom poprima i osobine mita koji, po prirodi svakog mita, ne želi proveru. Mladi hrvatski pripadnici navijačkih grupa, rođeni posle „otadžbinskog rata“, sa neviđenom strašću, koja zbunjuje i same zapadnjačke sponzore hrvatske nezavisnosti, skandiraju „Ubij, ubij Srbina“ snažno su zadojeni mitom koji se službeno naziva istorijom „oslobodilačkog rata“. Iako su susedske veze sa Srbijom ostale u vremenu zajedničke države, iako su kulture dvaju naroda odavna raskinule veze, iako su Srbi u Hrvatskoj svedeni na simboličan broj koji ne utiče ni na šta, iako je Hrvatska u zapadnom vojnom savezu izvan svake teoretske ugroženosti od svog pravoslavnog suseda, u Hrvatskoj se još uvek izbori dobijaju na retorici protiv Beograda. Patriotizam u Hrvatskoj ne definiše se ničim drugim do distancom prema Srbiji i srbofobijom. Tako je isprojektovana istorija dobila moćnu zaštitu mita.
Brozova Jugoslavija, na primer, nikla je iz partizanske pobede nad nemačkim okupatorom, i na toj pobedi građeno je političko jedinstvo različitih naroda Jugoslavije. Svaki od njih imao je i svoju istoriju i svoj mit, ali je na borbi protiv nemačke okupatorske vojske građen zajednički imenitelj rodoljubivog identiteta jugoslovenskih naroda. Za države nastale raspadom Brozove Jugoslavije, ne računajući Srbiju i Crnu Goru, istorija nezavisne državnosti počinje raspadom Jugoslavije, događajem koji nije imao kapacitet za podizanje patriotske emocije. Slovenija nije mogla da od nevelike oružane zasede teritorijalne odbrane, postavljene za mlade vojnike JNA, načini herojstvo, pa nije imala od čega da zasnuje ni istoriju oslobodilačkog rata, ni oslobodilački mit. Hrvatska je, međutim, od pobune svojih građana srpske nacionalnosti i potom autonomnosti srpskih krajeva tokom četiri godine bez oružanih sukoba načinila prikaz četvorogodišnjeg oslobodilačkog rata protiv srpskog agresora, rata kojim je izvojevala veličanstvenu pobedu u hrabroj i vojnički perfektnoj operaciji „Oluja“. Ova „kolosalna“ ratnička epopeja protiv teritorijalaca lokalnog kninskog policajca Milana Martića i protiv civilnih grupa Gorana Hadžića, službenika jedne zemljoradničke zadruge u zapadnom Sremu, naoružanih starim pešadijskim oružjem, morala je da se prikaže veličanstvenom oslobodilačkom borbom hrvatske vojske. Kako Martićeva i Hadžićeva „vojska“ nisu pružile otpor za istorijsku priču, pobeda je morala da se dopuni progonom i ubijanjem srpske nejači, sve do krvavog avionskog mitraljiranja kolona ubogih izbelica na traktorskim prikolicama.
Rukovodstvo Srbije i, sledstveno, narod neretko sa čuđenjem doživljavaju srbofobičnost zagrebačkih ministara i dela javnih delatnika. Razloga za čuđenje, međutim, nema: obeležavanje godišnjice stradanja srpske nejači u akciji „Oluja“, kao što se to dogodilo i pre četiri dana, je redovno godišnje slanje poruke o lažnoj oslobodilačkoj herojici hrvatske vojske, herojici kojom se pokriva etničko čišćenje, do tada najveće u svetu od Drugog svetskog rata. Prema transkripatima zapisnika sa sastanka hrvatskog rukovodstva na Brionima uoči napada 130 hiljada hrvatskih vojnika na srpsku autonomnu teritoriju pod zaštitom UN, uz sadejstvo 25 hiljada pripadnika tzv. Armije BiH, ratni predsednik Hrvatske Franjo Tuđman doslovno je zatražio od vojske „da nanesemo takve udarce da Srbi praktično nestanu“. Opravdao je zahtev stavom da su Srbi „remetilački faktor i povijesno odvojeni strani elemenat“.
U Srbiji ne prestaje čuđenje, kako rukovodstva tako i naroda, što je Ante Gotovina, jedan od kamandanata u „Oluji“, pred haškim sudom oslobođen komandne odgovornosti za zločine u zoni svoje nadležnosti. Ni tome čuđenju nema mesta: SAD su, pod upravom Bila Klintona, „Oluju“ ne samo javno blagoslovile već su je prilično javno planirali i vodili penzionisani američki generali iz privatne vojne organizacije MPRI, pre svega generali Čarls Vuono i Krozbi Sent, u saradnji sa hrvatskim generalima, nekada starešinama JNA. I nikako ne ide da se na „oslobodilačku borbu“ koju su zajedno planirale i vodile SAD i Hrvatska namakne mrlja zločina. „Oluja“ mora da bude ono što je zamišljeno, nemerljivo težak zločin opisan u istoriji kao hrabra i vešta oslobodilačka operacija, koja će nadahnjivati mlade naraštaje.
Dragorad Dragičević